اُمیداں دی مشعل بلدی رکھن والا شاعر - امرجیت سنگھ جیت
امرجیت سنگھ 'جیت' دی ساری کویتا ڈھیہہ رہے مناں نوں سہارا دینی ہے، نراشا دلاں وچ آس دی لاٹ جگاؤنی ہے۔ ایہ اوہناں لوکاں دے بارے چ گل کردا اے جہڑے دن دیاں لوڑاں لئی جدوجہد کر رئے نیں۔ مجازی محبت توں حقیقی محبت ول سفر کردے ہوئے، روحانی محبت دا اک افسانہ بن جاندا اے۔ امرجیت سنگھ 'جیت' اک بے حد سنویدنشیل کوی اے جہڑا لکھن نوں شوق نہیں سمجھدا سگوں روزمرہ دے منکھی مسئلیاں تے لکھنا اپنا فرض سمجھدا اے تے اوہناں دے حل دا حل وی اپنی شاعری راہیں وکھاندا اے۔ اوہناں دی نظر وچ مزدوراں، مزدوراں، کساناں دا رتبہ غریب سنتاں نالوں بہت زیادہ اے۔ اوہناں نوں ایس گل دا بڑا دُکھ اے کہ صدیاں مگروں وی حکمران جماعت ملک وچ اپنے حقاں دا مطالبہ کرن والے لوکاں تے ڈانگاں ورت رہی اے۔ اوہ اس نوں جھڑکاں دی جھڑکدی اے جویں دیش اجے وی پردیسیاں دا غلام اے۔ اج وی لوکاں نوں دو وار کھانے لئی جدوجہد کرنی پیندی اے، اج وی روز دیاں گھریلو لوڑاں لئی لوکاں دا آوارہ گردی سرکاراں دی نااہلی پاروں اس نوں ناکامی جاپدی اے۔ ملک دے امیر لوکاں دا قدرتی وسائل تے قبضہ، انساناں ولوں انساناں دا استحصال، ملک وچ آرتھک نابرابرتا دی بھیانک شکل اوہنوں ڈنگ ماردی اے۔ معاشی ونڈ دی وجہ توں اک طبقہ صدیاں توں ظلم دا شکار اے تے ایہ سماجی رجحان اوہناں دی شاعری دی بنیاد بناندا اے۔
امرجیت سنگھ جیت دا جنم نومبر 1962 نوں بٹھنڈہ ضلعے دے قصبے رمن منڈی وچّ ہویا۔ امرجیت سنگھ جیت دے پیؤ سردار روپ سنگھ شانت جی پنجابی ساہت سبھا اتے راجندر کالج بٹھنڈہ دے مکھ سپیکر سن۔ اپنے پیؤ نوں کویتا سناؤندیاں دیکھ کے امرجیت وچ وی لکھن دی اچھا پیدا ہو گئی۔ ایہہ کہنا ودھا چڑھا کے گل نہیں ہووے گی کہ جیت نوں لکھت اوہناں دے ورثے وچوں ورثے وچ ملی اے۔ کالج وچ پڑھدے ہوئے اپنے لکھے ہوئے گیتاں نوں سناؤن ویلے دوستاں ولوں جو حوصلہ افزائی ملدی سی، اوہدے حوصلے ودھ جاندے سن۔ اصل وچ امرجیت سنگھ جیت دا ساہتک سفر 2003 توں اس ویلے شروع ہویا جدوں اوہناں نے دمدما صاحب ساہت سبھا تلونڈی صابو دا دورہ شروع کیتا، جتھے اوہناں دی ملاقات ماسٹر شاعر جنک راج جنک نال ہوئی اتے اوہناں دے صلاحَ نال گیتاں دے نال-نال اوہناں نے غزلاں وی لکھنیاں شروع کر دتیاں۔ اج کل پنجابی غزلاں وچ امرجیت سنگھ جیت اک مشہور ناں اے۔ سال 2014 وچ چھپن والے پہلے غزل پراگے 'چناں دا چٹا' توں بعد اسے سال 2023 وچ اوہناں دا دوجا غزل پراگا 'بدلدے ماسماں اندر' وی خاص دھیان حاصل کر رہا ہے۔ امرجیت سنگھ جیت دی کویتا انسان نوں ہاراں توں سبق سکھن اتے ہاراں دی پرواہ کیتے بناں لگاتار جدوجہد کرن دی پریرنا دندی اے۔ ایہ آپسی دشمنی تے مخالفت نو ختم کرن تے پیار بھری سنگت لبھن دے بارے چ گل کردا اے۔ اوہناں دی روایتی تے نویں رنگاں وچ رنگی ہوئی شاعری عام لوکاں دے حقاں تے مفاداں دی راکھی تے معاشی تے سماجی برابری والا معاشرہ بنان دی گل کردی اے۔ اج کل اوہ جاگرتی ساہت سبھا بٹھنڈا دے پردھان ہن۔ محکمہ صحت پنجاب وچ کم کردے ہوئے اوہ کجھ سال ضلع ہشیارپور دے اک قصبے مہلپور، گڑھشنکر دے پہاڑی علاقیاں وچ وی رہِ چکے سن اتے اس طرحاں اوہناں دے شبداں دی چون وچ مالوے اتے دوآبی بولیاں دا پربھاو صاف دکھائی دندا اے۔ ایس ویلے اوہ لہندے پنجاب دے غزل لکھاریاں ولوں شاہ مکھی وچ لکھیاں گئیاں غزلاں نوں گورمکھی وچ ترجمہ کردے نیں تے گورمکھی وچ لکھیاں گئیاں غزلاں نوں شاہ مکھی وچ ترجمہ کردے نیں۔ آؤ! بٹھنڈہ دے رہن والے امرجیت سنگھ جیت دیاں دو غزلاں دا سواد لیندے ہاں۔
1 غزل
جو نابر ہو گئے بندے ستائے شاطراں ہتھوں
اوہناں تصدیق نہیں چاہی کدے وی حاکماں ہتھوں
سلامت لوک تنتر کنج آکھاں ملک اپنے دا؟
ہمیشہ لوک جاندے رہےایتھے سازشاں ہتھوں
لحاظاں پالدے پھردے نیں مطلب واسطے جیہڑے
نِیاں دی آس کی رکھنی ہے اوہناں منصفاں ہتھوں
اجوکی دوڑ آکھاں یاں کہاں کلیوگ دا ہے پہرہ
بڑی جادوگری ہوندی ہے اجکل رہبراں ہتھوں
کری جو کسرتاں جاندے نے اِس ٹاہنی توں اوس ٹاہنی
بچاکے باغ نوں رکھو اجیہے باندراں ہتھوں
2 غزل
سمے دے حاکمو جاگو لوو کجھ سار لوکاں دی
کہانی ہے نِراشا جانک بے روزگار لوکاں دی
جوانی رُل رہی ہے اج نموشی وچ گھری ہوئی
کُراہے ٹُر پوؤ یاں فِر بنو للکار لوکاں دی
بُجھے ہوئے نے چہرے کاستوں محنت کشاں دے اج
سدا ہی درگتی ہوندی ہے کیوں خوددار لوکاں دی
سمجھدی ہِت نہ جیہڑی غماں ساری لوکائی دا
کیویں آکھاں کہ ایہ ہمدرد ہے سرکار لوکاں دی
دِکھاندے گیت لچر ناچ ننگے دوردرشن تے
دِکھاؤ وی اُوسارو سوچ سبھیاچار لوکاں دی
نہ لنگر مفت منگن نہ رعائتاں محنتی کامے
لڑائی حق دی پر لوڑ ہے ادھیکار لوکاں دی
ہے جِتھے چالبازی دی ہمیشہ بولدی توتی
نہ اوتھے قدر ہوندی ہے کدے دلدار لوکاں دی
جتاوے ہِت بھراواں وانگ جیہڑا چون توں پہلے
اوہ جِتّن بعد لیندے جیت کیوں نہ سار لوکاں دا
لیکھک
جگدیش رانا
چڑھدا پنجاب انڈیا
شاہ مُکھی لِپّی انتر
سلیم آفتاب سلیم قصوری
ਉਮੀਦਾਂ ਦੀ ਮਸ਼ਾਲ ਬਲ਼ਦੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲ਼ਾ ਸ਼ਾਇਰ - ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀਤ
ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ 'ਜੀਤ' ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਢਹਿੰਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਢਾਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲ਼ੀ ਹੈ,ਨਿਰਾਸ਼ ਹਿਰਦਿਆਂ 'ਚ ਉਮੀਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ਮ੍ਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੀ ਹੈ।ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਦੋ ਚਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲ਼ੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਹੈ।ਮਜ਼ਾਜੀ ਇਸ਼ਕ ਤੋਂ ਹਕੀਕੀ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਦਿਆਂ ਰੂਹਾਨੀ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਅਫ਼ਸਾਨਾ ਬਣਦੀ ਹੈ।ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ 'ਜੀਤ' ਇਕ ਅਤਿ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਸ਼ਾਇਰ ਹੈ ਜੋ ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਸ਼ੌਕੀਆ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸਗੋਂ ਨਿੱਤ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਸਲਿਆਂ 'ਤੇ ਲਿਖਣਾ ਅਪਣਾ ਕਰਤਵ ਸਮਝਦਾ ਹੈ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਨ ਦਾ ਹੱਲ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਿਅਰਕਾਰੀ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸ਼ਾਉਂਦਾ ਹੈ।ਕਿਰਤੀਆਂ, ਕਾਮਿਆਂ,ਕਿਸਾਨਾਂ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਵੇਹਲੜ ਸਾਧਾਂ ਨਾਲ਼ੋਂ ਕਿਤੇ ਉੱਪਰ ਹੈ।ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਡਾਹਢਾ ਦੁੱਖ ਹੈ ਕੇ ਸਦੀਆਂ ਬੀਤਣ ਮਗਰੋਂ ਅੱਜ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਹੱਕ ਮੰਗਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਹਾਕਿਮ ਧਿਰ ਡਾਂਗਾਂ ਸੋਟੇ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਦੇਸ਼ ਅੱਜ ਵੀ ਫਿਰੰਗੀਆਂ ਦਾ ਗ਼ੁਲਾਮ ਹੋਵੇ।ਅੱਜ ਵੀ ਦੋ ਵੇਲ਼ੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖ਼ਾਤਿਰ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਜੂਝਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,ਅੱਜ ਵੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਘਰੇਲੂ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਭਟਕਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਨਲਾਇਕੀ 'ਤੇ ਅਸਫ਼ਲਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ।ਦੇਸ਼ ਦੇ ਧਨਾਢਾਂ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਸੋਮਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬਿਜ਼ ਹੋਣਾ,ਮਨੁੱਖ ਹੱਥੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹੋ ਰਹੀ ਲੁੱਟ,ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆਰਥਿਕ ਅਸਾਵਾਂਪਣ ਦਾ ਵਿਕਰਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਭਦਾ ਹੈ। ਆਰਥਿਕ ਕਾਣੀ ਵੰਡ ਕਾਰਨ ਇਕ ਵਰਗ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਪੀਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹੀ ਸਮਾਜਿਕ ਵਰਤਾਰਾ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀਤ ਦਾ ਜਨਮ ਨਵੰਬਰ ਮਹੀਨੇ 1962 ਨੂੰ ਜਿਲ੍ਹਾ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਕਸਬਾ ਰਾਮਾਂ ਮੰਡੀ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ।ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਰਦਾਰ ਰੂਪ ਸਿੰਘ ਸ਼ਾਂਤ ਜੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਸਭਾ ਅਤੇ ਰਾਜਿੰਦਰਾ ਕਾਲਜ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਵੇਲ਼ੇ ਦੇ ਮੁੱਖ ਬੁਲਾਰੇ ਸਨ।ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਲਿਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪਤ ਹੋਈ।ਜੀਤ ਨੂੰ ਲੇਖਣੀ ਵਿਰਸੇ ਚੋਂ ਹੀ ਮਿਲ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅਤਕਥਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।ਕਾਲਜ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਿਖੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਉਣੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲ਼ਦੀ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਹੌਸਲੇ ਬੁਲੰਦ ਕਰਦੀ।ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀਤ ਦਾ ਸਾਹਤਿਕ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ 2003 ਵਿੱਚ ਜਦ ਉਹ ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਸਾਹਿਤ ਸਭਾ ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ ਵਿਖੇ ਆਉਣ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਥੇ ਉਸਤਾਦ ਸ਼ਾਇਰ ਜਨਕ ਰਾਜ ਜਨਕ ਨਾਲ਼ ਮੇਲ਼ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਹੀ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਗ਼ਜ਼ਲਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਗਈ।ਅੱਜ ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀਤ ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਕਾਰੀ ਦਾ ਇਕ ਚਰਚਿਤ ਨਾਮ ਹੈ।2014 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਗ਼ਜ਼ਲ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਚਾਨਣ ਦਾ ਛਿੱਟਾ' ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਏਸੇ ਵਰ੍ਹੇ 2023 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਗ਼ਜ਼ਲ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਬਦਲਦੇ ਮੌਸਮਾਂ ਅੰਦਰ' ਵੀ ਖ਼ਾਸੀ ਚਰਚਾ ਬਟੋਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀਤ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਬਕ ਲੈਣ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਕੇ ਮੁਹੱਬਤੀ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।ਪ੍ਰੰਪਰਾਵਾਦੀ ਅਤੇ ਜਦੀਦ ਰੰਗ ਚ ਰੰਗੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ
ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦੀ ਬਾਤ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਆਰਥਿਕ ਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਬਰਾਬਰੀ ਵਾਲ਼ਾ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਸਾਹਿਤ ਸਭਾ ਬਠਿੰਡਾ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ।ਸਿਹਤ ਵਿਭਾਗ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਕੁਝ ਸਾਲ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜਿਲ੍ਹਾ ਦੇ ਕਸਬਾ ਮਾਹਿਲਪੁਰ,ਗੜ੍ਹਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਿਹਾ 'ਤੇ ਇਉਂ ਮਲਵਈ ਅਤੇ ਦੁਆਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਬਦ ਚੋਣ ਵਿਚ ਅਸਰ ਸਾਫ਼ ਝਲਕਦਾ ਹੈ।ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਉਹ ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗ਼ਜ਼ਲਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਹਮੁਖੀ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਦਾ ਗੁਰਮੁਖੀ ਵਿਚ ਤਰਜ਼ਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰਮੁਖੀ ਵਿਚ ਲਿਖੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਹਮੁਖੀ ਵਿੱਚ ਤਰਜ਼ਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਓ! ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਗ਼ਜ਼ਲ 1
ਜੋ ਨਾਬਰ ਹੋ ਗਏ ਬੰਦੇ ਸਤਾਏ ਸ਼ਾਤਿਰਾਂ ਹੱਥੋਂ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਸਦੀਕ ਨਈਂ ਚਾਹੀ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਕਮਾਂ ਹੱਥੋਂ।
ਸਲਾਮਤ ਲੋਕਤੰਤਰ, ਕਿੰਝ ਆਖਾਂ ਮੁਲਕ ਅਪਣੇ ਦਾ ?
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਰ ਏਥੇ ਸਾਜਿਸ਼ਾਂ ਹੱਥੋਂ।
ਲਿਹਾਜਾਂ ਪਾਲ਼ਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ ਮਤਲਬ ਵਾਸਤੇ ਜਿਹੜੇ,
ਨਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਕੀ ਰੱਖਣੀ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਮੁਨਸਿਫਾਂ ਹੱਥੋਂ।
ਅਜੋਕੀ ਦੌੜ ਆਖਾਂ ਜਾਂ ਕਹਾਂ ਕਲਯੁਗ ਦਾ ਹੈ ਪਹਿਰਾ,
ਬੜੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਰਹਿਬਰਾਂ ਹੱਥੋਂ।
ਕਰੀ ਜੋ ਕਸਰਤਾਂ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਇਸ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਉਸ ਟਾਹਣੀ,
ਬਚਾ ਕੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਰੱਖੋ ਅਜੇਹੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਹੱਥੋਂ
********************
ਗ਼ਜ਼ਲ 2
ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਕਮੋਂ ਜਾਗੋ, ਲਵੋ ਕੁਝ ਸਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ।
ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਨਿਰਾਸ਼ਾ-ਜਨਕ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ।
ਜਵਾਨੀ ਰੁਲ਼ ਰਹੀ ਹੈ ਅੱਜ ਨਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ,
ਕੁਰਾਹੇ ਤੁਰ ਪਊ ਜਾਂ ਫਿਰ ਬਣੂ ਲਲਕਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ।
ਬੁਝੇ ਹੋਏ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਕਾਸਤੋਂ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅੱਜ,
ਸਦਾ ਹੀ ਦੁਰਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂ ਖ਼ੁੱਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ?
ਸਮਝਦੀ ਹਿੱਤ ਨਾ ਜਿਹੜੀ,ਗ਼ਮਾਂ ਮਾਰੀ ਲੋਕਾਈ ਦਾ,
ਕਿਵੇਂ ਆਖਾਂ ਕਿ ਇਹ ਹਮਦਰਦ ਹੈ ਸਰਕਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ।
ਦਿਖਾਉਂਦੈ ਗੀਤ ਲੱਚਰ ਨਾਚ ਨੰਗੇ,ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ,
ਦਿਖਾਓ ਵੀ ਉਸਾਰੂ ਸੋਚ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ।
ਨਾ ਲੰਗਰ ਮੁਫ਼ਤ ਮੰਗਣ, ਨਾ ਰਿਆਇਤਾਂ ਮਿਹਨਤੀ ਕਾਮੇਂ,
ਲੜਾਈ ਹੱਕ ਦੀ ਪਰ ਲੋੜ ਹੈ ਅਧਿਕਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ।
ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚਾਲਬਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬੋਲਦੀ ਤੂਤੀ,
ਨਾ ਓਥੇ ਕਦਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਦੇ ਦਿਲਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ।ਪ
ਜਤਾਵੇ ਹਿੱਤ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿਹੜਾ ਚੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,
ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਬਾਅਦ ਲੈਂਦਾ 'ਜੀਤ' ਕਿਉਂ ਨਾ ਸਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ।
'ਜਗਦੀਸ਼ ਰਾਣਾ'
+917986207849
